Wednesday, May 2

வாழ்க்கைப் பாதை


பிரபஞ்சத்திடம் கேள்; கிடைக்கும் என்னும் த‍த்துவமே மிக தாமதமாகத்தான் எனக்கு தெரிந்து புரிபட்டது. கேட்டால் கிடைக்கும் என்பது மெய்தானா? சில கிடைத்த‍து. இருந்தும் சில சந்தேகங்கள். நமக்கு வேண்டியவற்றைத்தான் நாம் கேட்கிறோமா? இல்லை நமக்குத் தேவையானவற்றைக் கேட்கிறோமா? எந்தக் குழந்தையும் நல்ல உணவைக் கேட்பதை விட உடலுக்குத் தீது விளைவிக்கும் பிடித்த உணவைத்தானே கேட்கும். இப்படி நாமும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் முன்பு குழந்தைகள்தானே... வேண்டியது கேளாமல் , பிடித்ததைக் கேட்கும் குழந்தைகள்தானே. பிரபஞ்சம் என்பதை உணரமுடியா குழந்தைகள்.

மாற்றி யோசித்தேன். நமக்காக நாம் யோசித்து, பிரபஞ்சத்திடம் கேட்டு, சில சமயம் நடந்து, பல சமயம் நடவாமல், அதற்கு ஊழினையும் விதியையும் காரணஞ் சொல்லி... ஏதோ ஒரு குழப்பம் என்னுள்.. அதற்குப் பதிலாக நமக்காக இந்தப் பிரபஞ்சம் ஏதோ ஒன்றை நமக்காக ஏற்கனவே திட்டமிட்டு வைத்துவிட்டது. எப்போதும் போல நமது ஊன அறிவு அதனை நம்ப மறுக்கிறது. ஏற்றுக் கொள்ள மறுக்கிறது. அதன்படி நடக்கவும் மறுக்கிறது.

இங்கு பிரச்னை என்னவென்றால், அப்படி ஒரு பாதை இருப்பதை உணர ஞானம் வேண்டும். அந்த ஞானம் எல்லாருக்கும் இயல்பிலேயே வருவதில்லை. என்னுடைய சிற்றறிவுக்கு எட்டிய வகையில் பதினாறு பதினேழு வயதுகளில் ஒரு புள்ளியோ கோடோ நமக்கு எப்படியோ உணர்த்தப்படுகிறது. அதைச் சரியாக புரிந்து கொண்டவர்கள் வாழ்க்கையின் பாதையைப் பற்றி அவர்கள் பயணத்தைத் தொடருகிறார்கள். இடை இடையே வரும் தடைகள் கூட இறைமையால் அனுப்பப்படும் யாரோ ஒருவர் மூலம் அதுவாக நீங்கும். நிரம்ப அலட்டிக் கொள்ள வேண்டாம். அந்தப் பிறவியை அன்பாக, அழகாக, ஆத்ம சாந்தியுடன் கடக்கின்றனர்.

ஒருவேளை நமக்கான பாதை உணர்த்தப்பட்ட பின்பும், குழந்தைகள் போல முரண்டு பிடித்து, நமக்கு பிடித்த வேறு ஒரு பாதையை நாமே தேர்ந்தெடுத்தால் என்ன ஆகும்? பாதை விலகிய நம்மை,, மிகவும் கடினப்பட்டு போராடி, மீண்டும் நமக்காய் உணர்த்தப்பட்ட பாதையில் நம்மைக் கொண்டும் சேர்க்கும் பெரும் பொறுப்பை பிரபஞ்சம் எடுத்துக் கொள்கிறது. இப்போது, நாமாய் தேர்ந்தெடுத்த பாதையில், இடையூறுகள் அதிகம் வந்த வண்ணம் இருக்கும். நாம்தான் நமக்கான, இறைவன் அனுப்பும் தூதரைக் கண்டறிய வேண்டும். அவர் நம்மைத் தேடி வர மாட்டார். தேடல் மிகுந்து மிகுந்து, இடையூறுகள் தாண்டி ஒரு வழியாக நம் பாதையை நாம் அடைவதற்குள், அனுபவங்கள் நிறைந்து வயதாகி விடுகிறோம். ஆனால் நமது சரியான பாதையை அடையும் போது பதின்களில் வழிமாறிய இடத்திலேயே காலமும் பிரபஞ்சமும் நம்மைச் சேர்க்கிறது. கிட்டத்தட்ட மீண்டு, வாழும் ஓர் அனுபவம். இங்கிருந்து சரியாக வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும். இந்த அனுபவம் கூட அனைவருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. கடைசி வரை தனக்கான பாதையைக் கண்டுபிடிக்காமலே வாழ்ந்து மடிந்தவர்களும் உண்டு. இப்போதைய என்னுடைய புரிதல் வாழ்வைப் பற்றி.

Thursday, March 29

பரீட்சை முடிந்தவுடன்......(?)

பெற்றோர் தொல்லையில் இருந்து
பெறுவதாய் இருந்த சுதந்திரம் இன்னும் 
பலநாள் கழித்தே வரும் என்ற
கவலைதான் முதலிடத்தில்.
 
தொலைக்காட்சி, கைப்பேசி எல்லாம்
கனவில் வந்து கைக்காட்டி செல்கின்றன,
 
தோழியருடன் ஊர் சுற்ற போட்ட
திட்டங்கள் எல்லாம் கிடப்பில்.
 
பாட்டி தாத்தாவைப் பார்க்க எடுத்த பயணச்சீட்டு
பல்லை இளிக்கின்றது என்னைக் கண்டு!!
 
இரண்டு தினம் முன் இந்தப் பரீட்சைக்காய்
இரவு முழுதும் கண்விழித்த
என்னை நேர்கொண்டு காண இயலா..
குற்ற உணர்வுடன்
அம்மாவும் அப்பாவும் ..
 
"விடம்மா.. கணிதம்தானே,
மீண்டும் எழுதலாம்"
ஆறுதல் நான் சொல்ல
ம்மா
அமைதியாய் நகர்ந்து செல்லும் தருணம்
இனி எப்போது கிடைக்கும்?
 
பத்தாம் வகுப்பு முடிந்தவுடன்
உலகமே நம் காலடியில்
விழுந்தது எண்ணத்தில் அடி.
 
என்ன புலம்பி என்ன புண்ணியம்?
எடு மீண்டும் கணிதப் புத்தகத்தை.
 
"இடுக்கண் வருங்கால் நகுக".
குறள் சொல்லிப் புன்னகைக்கிறார் வள்ளுவர் தாத்தா.
ஆம் தாத்தா..
சத்தமாக நகைக்கிறோம்..
மௌனமாகவே புலம்புகிறோம்.
நல்லவேளை
ஐந்தில் இல்லாமல் ஒன்றில் மட்டுமே
மீண்டும் சோதனை.
 
 

Saturday, March 3

என் பெண்ணிற்கு.....

"பத்தாம் வகுப்புத் தானே படிக்கிறாய்
பயம் எதற்கு உனக்கு?

மதிப்பெண் ஒன்றிரண்டு குறைந்தால் என்ன
மதிப்பிழக்க மாட்டாய் நீ.

வராத படிப்பை வாவாவெனஅழைத்து
வாழ மறந்து விடாதே..

பத்தில்  விட்டதை அடுத் தடுத்த
வகுப்பில் பிடித்து விடு.

எட்டாக் கனியல்ல வெற்றி எம்பினால்
எட்டிவிடும் உயரம் தான்.

பத்தோடு முடிவ தில்லை வாழ்க்கை."

என்றெல்லாம் உன்னிடம் சொல்லவே ஆசை..

என்னை விட அதிகம் உன்னைப் பற்றி
கவலை கொள்ளும் ஊருக்கு
என்ன கூறி தேற்றுவேன்?

உனக்காக இல்லாவிடினும்
எனக்காக இல்லாவிடினும்
உலகிற்காக எடுத்துவிடு
கௌரவமாய் மதிப்பெண்களை...

தேர்வு எழுதும் மாணவமணிகளின் பெற்றோர் அனைவருக்கும் எனது
வாழ்த்துக்கள்...

Monday, February 5

ஆன்மீகமும் காதலும்


            இப்போது தமிழ்நாட்டில் படாதபாடு படும் வார்த்தைகளில் முதன்மையானது ஆன்மீகம் என்ற வார்த்தைதான். ஆன்மீகம் என்றால் என்ன? அது ஓர் உன்னத உணர்வு. காதலைப் போல. உன்னதமான ஆன்மீக நிலையை அடைந்தவர்களுக்கு எவ்வித மார்க்கமும்  தேவைப்படாது. ஆனால் அதனை முழுமையாக உணர்ந்தவர்கள் மிகச்சிலரே. ஆன்மீக நிலையை அடைந்தவர்களின் அடையாளமாக வெளித் தெரிவது, அவர்களின் உள்ளும் புறமும் அற்ற உண்மை அன்பே. அதாவது உண்மையில் எவனொருவன் பிறரை நேசித்து, அவர்களின் மேம்பாட்டிற்காக உழைக்கிறானோ அவனே மிகச் சிறந்த ஆன்மீகவாதி. அத்தகைய ஆன்மீக உணர்வை அடைவதற்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட வழிகளில் ஒன்றுதான் பக்தி மார்க்கம். ஆன்மீகம்(Spiritual) என்பதும் தெய்வீகம்(Devotional) என்பதும் வேறு வேறு என்பது வாதிடுபவர்களுக்குப் புரிந்தே இருக்கின்றது.
இன்று  கடவுளை மறுப்பவர்கள், ஆன்மீகம் என்ற ஒன்று  இல்லை என்பது எப்படி இருக்கிறது தெரியுமா? அன்பே சிவம் படத்தில் கமல் ஒரு வசனம் சொல்வார். “தாஜ்மஹால் இல்லைன்னா காதலே இல்லைன்னு சொல்வீங்களா?” அதுபோல நீங்க கடவுள் அல்லது இறைமை என்பதை உணரவில்லை என்பதற்காக ஆன்மீகம் என்ற உணர்வே இல்லை என்று வாதிடுவது முறையல்ல. இந்து மதம் என்ற மதமே இல்லை என்பதுதான் பலரின் வாதம். இருக்கட்டும். ஆனால் பல்வேறு விதமான புராண கதைகளை மக்கள் செவிவழிக் கதைகளாக, ஆயிரக்கணக்கான வருடங்களாக நம்பி வருகிறார்கள். எவை காலங்கடந்து நிற்கிறதோ, அவற்றைக் காலம் மக்களுக்காகப் போற்றி வருகிறது என்பதே மெய். இந்து மதம் இல்லை என்ற வாதத்தினை வைப்பவர்கள் கூட சைவம், வைணவம் என்ற இரண்டு த‍த்துவங்களை மறுக்க இயலாது.
கடவுளை நம்புவோர் பக்தி மார்க்கத்தின் மூலமும், நம்பாதோர் வேறு ஏதோ மார்க்கத்தின் மூலமும் ஆன்மீகத் தேடலில் இறங்கலாம். இதற்கு மதங்கள் ஒரு பாதை, அவ்வளவே. இன,மத அடையாளங்களை விடுத்து, தினமும் திருக்குறள் கற்று வந்தாலே ஆன்மீகத்தை அடையலாம். திருக்குறளும் ஓர் ஆன்மீக நூலே. சரி, ஆன்மீகத்தால் உலகைக் காப்பாற்ற முடியுமா? என்று கேள்வி எழுப்புவர்களுக்கு; காப்பாற்ற முடியுமா என்பதை விட கண்டிப்பாக ஆன்மீகவாதிகளால் உலகிற்கு எவ்வித ஆபத்தும் இல்லை என்பதே உண்மை. இன்னும்.. தெய்வீகத்தின் முதல் படியில் மனதார கால் வைத்தவர்களால் கூட மனதாலும், சொல்லாலும், செயலாலும் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்த முடியாது.. பின்னர் எப்படி உண்மை ஆன்மீகவாதிகள் காயப்படுத்துவார்கள்?
. அப்படி காயப்படுத்துபவர்கள் நிச்சயம் ஆன்மீகவாதிகளும் அல்லர்; ஏன்? தெய்வீகத்தன்மை கொண்டவர்கள் கூட அல்லர்; மதவாதிகள் என்று அழைப்பது கூட தவறு. மதம், தெய்வீகம் என்பதன் உண்மை பொருள் அறியாத பேதைகள் அல்லது எல்லாம் தெரிந்தும் வேண்டுமென்றே மக்களை பதைபதைக்க வைக்கும் மக்கள் விரோதிகள் என்று வேண்டுமானால் அழைக்கலாம்.  அன்றாடம் வாழ்வினைக் கடத்த ஆயிரம் முயற்சிகள் எடுத்து இன்ப, துன்பங்களுக்கு இடையில் உழன்று வரும் மிகச் சாதாரண எங்களுக்கு(எந்த மத‍த்தினராய் இருந்தாலும்) மனதிற்கு ஆறுதல் தருவது தெய்வீக வழிபாடுகளே.. அதில் ஏன் உள் நுழைகிறீர்கள்?  மத‍த்தின் பேரால் ஏன் எமக்குள் பிரிவினை உருவாக்குகிறீர்கள்? மதவாதிகள் மட்டுமல்ல, இனவாதிகளே உங்களையும் தான். மக்களுக்கு வேண்டியதை செய்துதர மறந்து இயங்கும் அரசைக் கேள்வி கேளுங்கள், மக்களை அல்ல. அதிகாரமும் பதவியும் இருந்தால் தான் நாங்கள் மக்களுக்கு உதவுவோம் என்பவர்கள் தேர்தல் சமயத்தில் மட்டும் வந்து எமக்குள் சண்டை மூட்டுங்கள். அதுவரை எங்களை நாங்களாக வாழவிடுங்கள்.
இப்படி மக்களை ஏமாற்றித் திரியும் அத்துணை பேரையும் சிறையில் அடைத்து தினமும் திருக்குறள் வகுப்பு எடுக்க வேண்டும். திருக்குறள் தந்த மொழியினைக் கொண்டே, திருக்குறளையும் கையில் வைத்துக் கொண்டு வாயில் வருவதை எல்லாம் பேசித் திரிபவர்களைக் காணும் போது................ என்னைத் திருக்குறளும், தமிழும் தடுக்கிறது.

நான் கடவுள்

 
நானாக எண்ணாமல் நீ

என்னைக் காண இயலாது;

நானாக எண்ணாமல் நீ

என்னைத் தொடர்பு கொள்ள இயலாது;

நானாக எண்ணாமல் நீ

என் இருப்பிடம் கண்டு கொள்ள இயலாது;

 நான்

கடவுளாய் உணர்கிறேன்.

...................

.................

கைப்பேசியின் கண்ணாடி முகம் உடைந்ததில்..

கைப்பேசியின்றி ஒரு வார வாழ்க்கையின்..

உணரந்த த‍த்துவம்..

இனி நான் கடவுள்...