Wednesday, April 13

வாழ்த்துக்களுடன் ஒரு விஷயம்

சித்திரைத்திருநாள் வாழ்த்துக்கள்.
சில பதிவர்களின் எழுத்து நெடுநேரம் நம்மை யோசிக்க வைப்பதுண்டு. சிலரின் நடை நம்மையும் அறியாமல் வாய் விட்டுச் சிரிக்க வைப்பதுண்டு. சிலரின் எழுத்துகள் எதுவும் செய்யாமல்  போவதும்  உண்டு. ஆனாலும்  ஒரு  சிலரின் எழுத்துகள் நம்மை முகம் சுளிக்க வைப்பதுண்டு.
பிளாக்கரில் என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம் என்றாலும் சில பல விஷயங்களைப் படிக்கும் போது,மக்கள் மொழி நாகரிகம் என்பதையே மறந்து விட்டார்களோ என்று தோன்றுகிறது. 
இனிய உளவாக இன்னாத கூறல்
கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்தற்று. 
இந்தக் குறள் யாருக்குத் தெரியாது என்றாலும் தமிழில் எழுதும்  அனைத்து  பதிவர்களுக்கும்  தெரிந்தே  இருக்கும். நம்முடைய  எழுத்தும்  கொஞ்சம்  இனிமையாக இருக்கலாமே!
அப்புறம் ஒரே ஒரு சின்ன விஷயம், 'ற்' என்ற ஒற்றெழுத்து வரும் போது இதன் பக்கத்தில் வேறெந்த ஒற்றெழுத்தும் வரக்கூடாது என்பது தமிழின் இலக்கண விதி. அதாவது ஏற்பாடு என்பது சரி. ஏற்ப்பாடு - தவறு.
an apple என்றுதான் எழுத வேண்டும். an ball, an cat, an dog என்று எழுதினால் உங்களுக்கு ஒரு நெருடல்  தோன்றுவதைப்  போல  நீங்கள் ஏற்ப்பாடு என்று எழுதும் போது எங்களைப் போல தமிழ் ப(பி)டித்தவர்களுக்கு  ஒரு  நெருடல்.  ஆதலினால்  மாநிலத்தோரே   தமிழின் இலக்கணத்தையும் கடைப்பிடிப்போமே! 

Sunday, March 13

டைரிகளால் நிரம்பிய அலமாரி

               டைரி எழுதுவது என்பதே ஒரு அழகான விஷயம். எல்லோர்க்கும் டைரி எழுத வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கும். ஆனால் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே அது கை வந்த கலையாக இருக்கிறது. எங்கள் வீட்டில் யாருக்கும் டைரி எழுதும் பழக்கமே கிடையாது. சினிமாவின் மூலமும் புத்தகங்களின் மூலமும் எனக்கும் டைரி எழுத வேண்டும் என்ற ஆசை வந்தது. நான் டைரி எழுத ஆரம்பித்த பிறகு ‘நேத்தைக்கு வீட்டில லைட் எரிஞ்சுட்டே இருந்திச்சே?’ என்று கேட்கும் பெண்களிடம் ‘அதுவா டைரி எழுதாம என் பொண்ணுக்குத் தூக்கமே வராது’ என்று பெருமையடித்துக் கொள்ள எங்கம்மாவிற்கு இன்னொரு காரணம் கிடைத்திருந்தது. அப்போதெல்லாம் எங்களுக்கு இனாமாக டைரி கிடைத்தது இல்லை. நான் முதன்முதலில் டைரி வாங்கியது இன்னும் நினைவில் உள்ளது. ஈகிள் புக் ஷாப், சியாமளா புத்தகக்கடை, அருணா புக் ஷாப் என ஒவ்வொரு கடையாக ஏறி இறங்கி விலை கம்மியாக எங்கு கிடைக்கும் என தேடி அலைந்து கடைசியில் ஈகிள் புக் ஷாப்பிலேயே வாங்கினேன்.
அடுத்த வருடம் என்னவென்றால் புது டைரி வாங்கும் பொறுப்பை எனது இரண்டாவது அண்ணனிடம் கொடுத்திருந்தேன். அவன் எப்படி என்றால், என் தோழிக்கு அனுப்பச் சொல்லி நான் கொடுத்த கடிதத்தை, அவள் ஒரு வாரம் இல்லை பத்து நாட்கள் கழித்து என்னைப் பார்க்க வரும் போது, அவளிடம் நேரிலேயே ‘இந்தாம்மா போஸ்ட் பண்ணச் சொன்னா, மறந்துட்டேன்’ என்று கொடுக்கும் அளவு ஞாபகத்தில் புலி. புது வருடம் பிறந்து பத்தாம் தேதி வரை டைரி வந்த பாடில்லை. சரி அவனிடம் வேறு சொல்லிவிட்டேனே என்று நானாக வாங்கவும் இல்லை. தினமும் வீட்டில் ஒரே களேபரம் தான். ஒரு பெரிய சண்டைக்கு அப்புறமாக டைரி வந்து சேர்ந்தது.
என்னதான் இருந்தாலும் நாமாக பார்த்து வாங்கும் டைரி கொடுத்த சந்தோஷம் அன்பளிப்பாக வாங்கப்படும் டைரிகளில் இல்லை. பளபள அட்டைகளோடு பெரிது பெரிதாக வரும் டைரிகளைப் பார்த்தாலே டைரி எழுதவே தோணாது. (பின்னே, காசு கொடுத்து வாங்க வேண்டியது தானே என்கிறீர்களா? 5,6 என்று வரும் டைரிகளை வைத்துக் கொண்டு என்னதான் செய்வதாம்?)
இனி முதன்முதலாக வாங்கிய டைரி கதைக்கு வருவோம். புது டைரியில் முதற் பக்க தகவல்கள் எல்லாம் நிரப்பியாகி விட்டது, ஜனவரி முதல் நாள் அன்று ‘புத்தாண்டு வாழ்த்துகள் கோகிலா’ என்றும் எழுதியாகி விட்டது. அவ்வளவுதான், வேறு ஒன்றுமே தோன்றவில்லை. புத்தாண்டு அன்று விடுமுறை என்பதால் வீட்டை விட்டு வெளியேவும் செல்லவில்லை. எழுத ஒரு விஷயமும் கிடைக்கவில்லை. யோசித்து யோசித்து, சரி புது வருட ஆசைகளையாவது எழுதலாம் என்று எழுத ஆரம்பித்தேன். கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களாக எந்த மாற்றமும் இல்லாமல், காலையில் சீக்கிரம் எழுந்திருக்க வேண்டும்; யாரிடமும் கோப்ப்படக்கூடாது என்பதில் ஆரம்பித்து பெரிய மாற்றம் ஏதுமின்றி அதே ஆசைகள் தான், என்ன பத்தாம் வகுப்பில் நிறைய மார்க் வாங்க வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் இல்லே, அதற்கு பதிலாக இப்போதெல்லாம் வெயிட் குறைய வேண்டும் என்பதை சேர்த்திருக்கிறேன். அதன் பின் வந்த நாட்களிலும் அம்மா என்னைத் திட்டினார்கள்; எனக்கும் என் தங்கைக்கும் பயங்கர சண்டை என முதலாம் பானிபட் போர் அளவுக்கு எழுதியிருப்பேன்.  எல்லாம் இப்போ படித்தாலும் சிரிப்புதான் வருகிறது.
அப்புறம் ஒருவழியாக எனக்கும் டைரி எழுத வந்தது. என்ன கொடுமை என்றால், யாரும் நம்ம டைரியை படித்து விடுவார்களோ? என்ற பயத்தோடே நிறைய நாட்கள் எழுதினேன். பள்ளியில் மிஸ்கிட்ட திட்டு வாங்கின விஷயத்தை எல்லாம் எழுதிவிட்டு உடனே யாருக்கும் தெரியாத மாதிரி அழித்து விடுவேன். பஸ்ஸில் நடக்கும் கலாட்டாவை எல்லாம் நான் டைரியில் எழுதினதே இல்லையே! அதன்பின் டைரி எழுதுவதே அடுத்தவர் படிப்பதற்காக எழுதுவதுதான் என்ற உண்மையை தெரிந்து கொண்டேன். நீங்கள் கவனித்திருக்கிறீர்களா? எல்லாப் படங்களிலும், கதைகளிலும் யாருக்காவது டைரி எழுதும் பழக்கம் இருந்தால் ஒன்று அவர்கள் சாக வேண்டும் இல்லை யாருக்காவாவது தியாகம் செய்து விட்டு யாருக்காக தியாகம் செய்கிறார்களோ அவர்கள் கையில் கிடைக்குமாறு டைரியை மறந்து!!! வைத்து விட்டு எங்காவது கண்காணா இடத்துக்கு ஓடி விட வேண்டும். அதாவது ஒன்று விமான நிலையத்துக்கு இல்லை, ரயில் நிலையத்துக்கு.
ஒரு சமயம் என் தம்பி (சித்தி மகன்) என் டைரியைப் படித்து விட்டு இது எதற்கு இப்படி எழுதியிருக்கிறாய்? அது ஏன் அப்படி எழுதியிருக்கிறாய் என்று குடைந்து எடுத்து விட்டான். அதன்பின் நிறைய நாட்கள் எழுதுவதையே விட்டு விட்டேன். இனியாவது அடுத்தவர் டைரியைப் படிப்பவர்கள் ரகசியமாகப் படிக்கவும், அப்போது தான் உங்களுக்கு நிறைய உண்மைகள் தெரிய வரும். கல்லூரி படிக்கும் போது விடுதி வாழ்க்கை என்பதால் நிறைய அனுபவங்கள் என் டைரியில் பொறிக்கப் பட்டிருக்கும். ஒரு வருட டைரியைப் படித்தாலே திரும்பவும் கல்லூரி வாழ்க்கைக்கே சென்று வந்த உணர்வு வரும். முன்பெல்லாம் டைரி நிரம்பியிருக்கும், மனது காலியாக இருக்கும், இப்போது டைரி காலியாக இருக்கிறது, மனது நிரம்பி வழிகிறது. (அட அட அட!!!)
            கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களாக நானும் டைரி எழுதுகிறேன் என்ற பேர். முதற்பக்கத் தகவல்கள் எழுதி ‘புத்தாண்டு வாழ்த்துகள் கோகிலா’ என்று எழுதுவதோடு சரி. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் சில நிகழ்வுகள் பற்றி அதுவும் சிறு குறிப்புகள் வரைந்து இருப்பேன். அதோடு சரி. எழுதவும் தோன்றாமல், ‘டைரி எழுதாமல் இருக்கலாம்’ என்றும் தோன்றாமல் எனது டைரிகளால்  நிறைந்து இருக்கிறது அலமாரி.           

Monday, January 3

புது விடியல்

ஒவ்வொரு வருடமும் புதிதாய் பிறக்கிறது
ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதேதோ
ஆசைகள், எண்ணங்கள், கனவுகள்;

வருட முடிவில்
சிலரின் ஆசைகள் நிறைவேறுகின்றது;
பலரின் ஆசைகள் நிராசையாகின்றது;
சிலரின் எண்ணங்கள் பலிக்கின்றது;
பலரின் எண்ணங்கள் பலி கொடுக்கப்படுகின்றது;
சிலரின் கனவுகள் நனவாகின்றது;
பலரின் கனவுகள் காணாமலே போகின்றது;

மீண்டும் ஒரு புது வருடம்;
புதுப்புது ஆசைகள்;
புதுப்புது எண்ணங்கள்;
புதுப்புது கனவுகள்;
அதே மனிதர்கள்!

நமது வாழ்வு வானில்
நம்பிக்கைதானே
சூரிய நட்சத்திரம்!!!



இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்!!!

Sunday, September 19

அம்மாக்கள் என்னும் (பாவ)ஆத்மா

அம்மா என்றாலே நம் மனதில் தோன்றும் பிம்பத்தை உடைக்க டாக்டர் ஷாலினி விகடனில் வாரா வாரம் முயன்று வருகிறார். அவருடைய “உயிர்மொழி” தொடர் கட்டுரையில் அம்மாக்கள் என்றாலே சுயநலவாதிகள்; பெற்ற மக்களைத் தனது ஆயுதமாக வைத்திருப்பவர்கள்; இன்னும் நிறைய...! அவர் சொல்லும் உதாரணங்கள் எல்லாம் விதிவிலக்கானவை. எனக்கு அவருடைய எழுத்தில் கொஞ்சமும் உடன்பாடில்லை. எல்லா அம்மாக்களும் மோசமானவர்கள் என்ற விதத்தில் அவர் எழுதுவதை யாராவது கண்டிப்பார்கள் என்று பொறுத்துப் பார்த்தேன்; ஒருவரும் சொல்லுவதாய் இல்லை. “சரி இனிமே எல்லாம் அப்படித்தான்” என்று நானே ஆரம்பித்து விட்டேன்.
அவர் அம்மாக்களை எப்போதும் விலங்கின அம்மாக்களுக்கு ஒப்பிடுகிறார். நாம்தான் பரிமாண வளர்ச்சி அடைந்து விட்டோமே, அப்புறம் என்ன? பறவை, விலங்கு எல்லாம் அதனுடைய இனவிருத்திக்காக, அதனுடைய குழந்தைகளை ஒரு காலகட்டத்திற்கு மேல் வெளியில் விட்டுவிடுமாம். மனித இனத்தில் மட்டும் தான் அம்மாக்கள் கடைசிவரை மகன்களைக் கைக்குள் போட்டபடி தான் நினைத்ததை சாதித்துக் கொள்வார்களாம்; எல்லா அம்மாக்களுமே நினைத்ததை சாதித்துக் கொள்பவர்களாக இருந்திருந்தால் ஏன் இத்தனை முதியோர் இல்லங்கள்? அம்மாக்கள், குழந்தைகளை இனப்பெருக்கமே செய்ய விட மாட்டார்களாம்; நம்முடைய மக்கள்தொகையைப் பார்த்தபின்புமா இந்த எண்ணம்?
எனது வீட்டு ஜன்னலில் புறாக்கள் அடிக்கடி முட்டையிட்டு குஞ்சு பொரிப்பதுண்டு. மிஞ்சிப் போனால் இரண்டு மாதம் அவைகள் ஒன்றாய் இருக்கும்; அவ்வளவே! சில நாட்கள் கழித்து அதற்கு தனது அம்மா யாரென்றே தெரியாது. ஆனால் நாம் அப்படி அல்ல. என்னுடைய இருபத்தியாறு வயது வரை எனது பெற்றோர் எனக்குக் கொடுத்தவற்றை என்னால் நிச்சயம் திருப்பிச் செய்ய இயலாது. ஏதோ என்னால் முடிந்தவற்றை நான் செய்து திருப்தி அடைகிறேன். அதேபோல் தான் ஒவ்வொருவரும்.
யாரோ ஒருவர் எப்போதோ செய்த சின்ன உதவிக்குக் கூட நாம் நன்றிக்கடன் பட்டவர்களாக இருக்கிறோம், பெற்று வளர்த்து ஆளாக்கியவர்களுக்கு அந்த நன்றியை காண்பித்தால் என்ன சார் தப்பு? தப்பாகவே இருந்தாலும் நான் செய்து கொண்டுதான் இருப்பேன் சந்தோஷமாக.
டாக்டர் ஷாலினி சென்ற வாரத் தொடரில் மகாத்மா காந்திஜியையும்,அவருடைய தாய் புத்லிபாயையும் வேறு இழுத்திருக்கிறார். சிரவணன் ஒரு தோல்வியாளன்; இனப்பெருக்கம் செய்யமுடியாத ஒரு தோல்வியாளன். அவனுடைய கதையைச் சொல்லிக் கொடுத்தால் குழந்தைகள் எப்படி வளரும்? சிரவணன் கதையைச் சொன்னதனால் ஒரு மகாத்மா உருவானதைப் பற்றி அவர் யோசிக்கவில்லை; இனப்பெருக்கம் செய்யாமல் போய்விடுவார்களோ என்பதுதான் டாக்டர் ஷாலினியின் கவலை.
டாக்டர் ஷாலினியின் கருத்துப்படி அம்மாக்கள் இருபது, முப்பது வருடம் குழந்தைகளை வளர்த்து ஆளாக்கி விட்டு ஒன்று முதியோர் இல்லத்தில் சேர்ந்து விட வேண்டும் இல்லையென்றால் மேலே போய் சேர்ந்து விட வேண்டும். குழந்தைகள் கூட வாழக் கூடாது. ஏதோ ஒரு சிலர் பாசத்தை ஆயுதமாகக் கொண்டு மோசமாக நடப்பதால் அத்துணை அம்மாக்களையும் பழிப்பதை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறேன்.
. இதை நான் இரண்டு குழந்தைகளின் அம்மாவாக எழுதவில்லை. என்னோட அம்மாவின் மகளாகவும், எனது மாமியாரின் மருமகளாகவும் தான் எழுதுகிறேன்.

Tuesday, September 7

மண் புழு வாழ்க்கை

மண் புழு வாழ்க்கை
கொடி பிடித்து கோஷம் போட்டு
தெரு இறங்கி போராடியதில்லை;

சின்னப் பெண்ணிடம் சில்மிஷம் செய்யும்
ஈனப்புத்திகாரனின் சட்டை பிடித்ததில்லை;

தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் நாயைக் கல்
கொண்டு எழுப்பும் சிறார்களைக்   கடிந்ததில்லை;

மயங்கிய முதியவரை சுற்றிக் கூடியக் கூட்டத்தை
விலக்கி முதலுதவி செய்ததில்லை; 

 சினையை வயிறு நிறைந்து வரும்
பூனைக்கு ஒரு வேளை பால் வைத்ததில்லை;

கண் சிவந்து முகம் வீங்கி அழுதபடி வேலைக்கு வரும்
கண்ணம்மாவிடம் காரணம் கேட்டதில்லை;

எதையும் செய்யாமல் எதுவும் கேட்காமல்
எப்படியோ போகிறது
முதுகெலும்பில்லாத என்
மண் புழு வாழ்க்கை!